Easy Flyer สร้างเสร็จสด ๆ ใน workshop ห้องนอนเล็ก

กางปีก 30 นิ้ว กว้าง 6 นิ้ว ลำตัวยาว 19 นิ้ว สูง 2 นิ้ว แพนหางระดับ กว้าง 4 นิ้ว ยาว 11 นิ้ว แพนหางดิ่งกว้าง 4 นิ้ว สูง 5 นิ้ว หางเสือกว้าง ครึ่งนิ้ว สูง 5 นิ้ว

ลำตัวทำด้วยโฟมอัดหนา 3 มิลลิเมตร ปีกโฟมกรีดหนา 5 มิลลิเมตร

ระบบขับเคลื่อน มอเตอร์ฟอลคอนทดเฟือง 3:1 ใบพัด GWS ขนาด 1047 ตัดใบออกเหลือ 7 นิ้ว

วงจรบังคับรุ่นไกลสุดฟ้า ควบคุมมอเตอร์ใบพัดด้วยรีเลย์ บังคับเลี้ยวมอเตอร์จิ๋ว

ขาล้อซี่ลวดจักรยาน

การติดตั้งมอเตอร์และเฟืองทด กับใบพัด GWS ใช้กาวแปะมอเตอร์กับฐานแผ่นไม้บัลซ่าแล้วคาดด้วย OPP เทปใส

เมื่อสร้างเสร็จน้ำหนักพร้อมบินเพียง 170 กรัม เท่านั้นครับ wingloading ประมาณ 5 ออนซ์ต่อตารางฟุต

เครื่อง Easy Flyer บินได้ดีมากตั้งแต่ first flight ครับ มอเตอร์ฟอลคอนทดเฟืองกับใบพัด 7 นิ้ว ให้แรงขับสม่ำเสมอเหลือเฟือและประหยัดไฟ เพียงแต่พุ่งออกไปเบา ๆ เครื่องก็บินได้นิ่งและมีกำลังไต่ระดับได้มั่นคงดีมาก ถ้าพูดถึงเสถียรภาพแล้ว นับว่าเป็นเครื่องบินรถกระป๋องที่บินได้นิ่ง นิ่มนวล มั่นคงและบังคับง่ายที่สุดเท่าที่ผมสร้างเครื่องบินกระป๋องมาทีเดียวครับ

การลงจอดก็สวยงามครับ เพราะขาล้อที่ยาว ช่วยให้ลงจอดได้ค่อนข้างนิ่ม ไม่กระแทกมาก แต่ยังรู้สึกว่าขาล้อที่ทำด้วยซี่ล้อจักรยานจะแข็งมากไปนิด ถ้าเปลี่ยนเป็นลวดไม้แขวนเสื้อคงจะนิ่มกว่านี้

ระยะเวลาบิน ประมาณ 15 นาที ครับ

ขอให้สนุกครับ

26 กันยายน 2546

ในการทดสอบบินครั้งที่สองผมคิดว่าไม่น่าจะมีปัญหาอะไร เพราะการบินครั้งแรกเป็นไปด้วยดี แต่ครั้งนี้ผิดคาด ทำให้เครื่องบิน EasyFlyer สูญเสียการควบคุมและร่อนลงในบึงน้ำทำให้ผมต้องสวมวิญญาณนักว่ายน้ำท่ากบมาตรฐานว่ายไปกู้กลับมาจนได้

สาเหตุเครื่องบินตกเนื่องจากวงจรวิทยุบังคับภาครับของ T&T ทำงานผิดพลาดครับ บินขึ้นไปได้แค่สามรอบก็สูญเสียการควบคุมโดยอาการเริ่มจากมอเตอร์เดินสะดุดก่อน แล้วก็ระบบบังคับเลี้ยวทำงานบ้างไม่ทำงานบ้างและพักเดียวก็สูญเสียการควบคุมอย่างสิ้นเชิง เครื่อง EasyFlyer จึงต้องร่อนลงฉุกเฉิน

หลังจากออกแรงว่ายน้ำเก็บเครื่องบินกลับมาแล้ว ปรากฏว่าน้ำเข้าไปในแผงวงจรทำให้มอเตอร์ใบพัดหมุนเร็วจี๋โดยไม่ต้องกดปุ่ม ผมจึงถอดถ่านออก เอามาสะบัดน้ำออกจากแผงวงจร แล้วฉีดน้ำยา Sonax ไล่ความชื้น แล้วเป่าให้แห้งอีกครั้ง แผงวงจรก็สามารถใช้งานได้เหมือนเดิมครับ นึกว่าจะต้องเสียเงินให้คุณเก๋อีกแล้ว

ผมมาทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นว่าทำไมแผงวงจรภาครับจึงรวนได้ ก็นึกได้ว่าก่อนการนำเครื่องขึ้นบิน ผมเสียบถ่านให้ไฟเลี้ยงแผงวงจรตลอดเวลาตั้งแต่ออกจากบ้าน แล้วเดินไปที่สนามบินใช้เวลาประมาณ 5 นาที แล้วจึงนำเครื่องขึ้นบิน ซึ่งผมใช้ไฟเลี้ยงแผงวงจรด้วยถ่านลิเธียม 2 ก้อน 8.4 โวลต์ ซึ่งเกินแรงดันปกติที่แผงวงจรไกลสุดฟ้ารับอยู่คือ 3.6 โวลต์ ไปมากและเสียบไฟเลี้ยงแผงวงจรอยู่นานก่อนขึ้นบิน อาจเป็นเหตุให้แผงวงจรมีความร้อนสูงจนทนไม่ไหวเกิดอาการรวนเร ผมจึงทดลองเสียบถ่านเข้ากับแผงวงจรเพื่อดูอาการอีกครั้ง แล้วลองใช้มือจับตามส่วนต่าง ๆ ของแผงวงจร พบว่าส่วนที่เป็นวงจรทวีแรงดันโดยเฉพาะตรงคอยล์ L4 มีความร้อนสูงจนลวกมือ และการควบคุมมอเตอร์ใบพัดและมอเตอร์จิ๋วเริ่มรวนอีก แสดงว่าวงจรทวีแรงดันทำงานหนักจนเกิดความร้อนสูงทำให้การควบคุมแรงดันเลี้ยงแผงวงจรทำงานผิดพลาด ผมจึงใช้กรรไกรตัดเล็บตัดขาของ R11 ที่มีค่า 4.3k ออกขาหนึ่งเพื่อตัดไม่ให้วงจรทวีแรงดันทำงาน ปรากฏว่าได้ผลทันตาครับ สามารถกลับมาควบคุมมอเตอร์ใบพัดและมอเตอร์จิ๋วได้เป็นปกติ

ผมนำ EasyFlyer ไปบินอีกเป็นครั้งที่สาม ก็สามารถควบคุมได้เป็นอย่างดี ไม่มีปัญหาอีกเลยครับ

ความจริงการตัดวงจรทวีแรงดันออกหากต้องการใช้ไฟเลี้ยงแผงวงจรสูงกว่า 3.6 โวลต์ นั้น เป็นสิ่งที่ต้องทำอยู่แล้ว และนักเล่นเครื่องบินกระป๋องก็ทำกันอยู่ แต่ผมไม่เคยทำเพราะเท่าที่เล่นมาก็ใช้ไฟเลี้ยงแผงวงจรประมาณ 7.2 โวลต์ โดยไม่ได้แยกแหล่งจ่ายและไม่ได้ตัดการทำงานของวงจรทวีแรงดัน ก็ไม่เคยพบปัญหาแผงวงจรทำงานผิดพลาดมาก่อน เพิ่งมาพบปัญหากับแผงวงจรอันนี้เป็นอันแรก อาจเป็นเพราะผมใช้ถ่านลิเธียมซึ่งมีแรงดันสูง 8.4 โวลต์ ก็เป็นได้ ทำให้แผงวงจรรับไม่ไหว

ดังนั้น เพื่อป้องกันปัญหาที่อาจเกิดขึ้นซ้ำกับเครื่องบินลำอื่นของผมอีก ผมก็เลยตัดขา R11 ในแผงวงจรภาครับที่ติดตั้งในเครื่องบินกระป๋องทุกลำของผม เพื่อตัดการทำงานวงจรทวีแรงดันออก จะได้ไม่เกิดปัญหาแผงวงจรรวนกลางอากาศอีก

ก็ผมไม่ค่อยชอบว่ายน้ำในคลองเท่าไหร่นี่ครับ ยิ่งตอนเช้า ๆ ด้วย หนาวจะแย่

ขอให้สนุกครับ

1 ตุลาคม 2546

มีเพื่อน ๆ สงสัยว่าตัดขา R11 ตรงไหน เจ้า R11 นี้เป็นรีซิสเตอร์ค่า 4.3K มีแถบสี เหลือง ส้ม แดง อยู่ตรงขอบแผงวงจรใกล้ ๆ กับจุดต่อไฟบวกครับ R11 นี้จะรับแรงดันไฟบวกป้อนให้วงจรทวีแรงดันซึ่งประกอบด้วยทรานซิสเตอร์และคอยล์ L4 เพื่อเพิ่มแรงดันให้เพียงพอเลี้ยง IC rx แต่ในเมื่อผมใช้ถ่านลิเธียม 2 ก้อน ซึ่งมีแรงดันสูงเกินพออยู่แล้วทำให้วงจรทวีแรงดันทำงานหนัก จึงต้องตัดขา R11 ออกข้างหนึ่งเพื่อตัดการทำงานของวงจรทวีแรงดัน

ภาพในกรอบสีแดงคือ R11 ที่ติดตั้งกับแผงวงจรโดยตั้งขึ้น ทำให้มีขาด้านหนึ่งยาวขึ้นมา ผมก็เอากรรไกรตัดเล็บตัดให้ขาขาดจากกันเสีย แค่นี้ก็เรียบร้อย

ขอให้สนุกครับ

15 ตุลาคม 2546

เครื่องบินรถกระป๋องใบพัดหน้าอย่างเครื่องบินรุ่นที่ 19 จำเป็นต้องมีขาล้อเพื่อป้องกันใบพัดกระแทกพื้นบิดงอ และช่วยในการลงจอดให้สวยงาม โดยปกติผมจะใช้ล้อรถกระป๋องมาทำลูกล้อเพราะหาได้ง่าย แกะออกมาจากรถกระป๋องที่ถอดแผงวงจรมาทำนั่นเอง แต่ผมยังรู้สึกว่าล้อรถกระป๋องก็มีขนาดเล็กเกินไปหน่อย และยางที่หุ้มล้อก็น้ำหนักมากพอสมควร ผมเคยอ่านในเวปต่างประเทศเห็นเขาเอาปลอกโฟมสีดำที่หุ้มท่อน้ำยาแอร์มาตัดทำเป็นยางล้อเครื่องบิน แต่ผมยังไม่เคยทดลองทำสักที

พอดีที่บ้านผมให้ช่างมาติดแอร์เพิ่ม ก็เลยได้โอกาสลักตัดปลอกโฟมมาได้หน่อยนึง

วิธีทำก็ไม่ยุ่งยากครับ ผมจัดการถอดยางรถกระป๋องออกให้เหลือแต่กระทะล้อพลาสติก แล้วตัดปลอกโฟมเป็นแว่น ๆ ขนาดกว้างตามหน้ายางที่ต้องการ แล้วลองสวมลงไปกับกระทะล้อ ถ้าใหญ่เกินไปก็ตัดออกนิดหน่อยแล้วติดกาวต่อเข้าไปเป็นวงใหม่ให้วงเล็กพอสวมกับกระทะล้อได้พอดี

กาวที่ใช้ก็ใช้กาว UHU por นั่นเองครับ ใช้ติดโฟมได้ดี

ความหนาของปลอกโฟม ทำให้วงล้อมีขนาดใหญ่ สามารถลงจอดได้นิ่มนวลดี รับแรงกระแทกได้ดีมากครับ ภาพนี้เป็นการติดตั้งในเครื่องบินรุ่นที่ 19

ภาพการติดตั้งล้อปลอกโฟมเข้ากับเครื่องบินรุ่นที่ 15 Micro Piper ซึ่งยังใช้บินเล่นได้ดี ยังไม่ปลดระวางครับ

ล้อโฟมนี้น้ำหนักเบามากครับ แต่ความที่ล้อมีความหนามากทำให้เกิดแรงต้านอากาศเวลาบินมากกว่าเดิมจนรู้สึกได้ว่าเครื่องบินช้าลงนิดหน่อยครับ

ส่วนหัวโฟมบล็อกของเครื่องบินรุ่นที่ 19 ที่ใช้เป็นฐานติดตั้งมอเตอร์มักจะหลวมคลอนทำให้ต้องติดกาวเสริมบ่อย ๆ ผมก็เลยถอดหัวโฟมบล็อกออกแล้วเสริมกล่องไม้บัลซ่า ทำด้วยไม้บัลซ่าแผ่นหนา 1 มิลลิเมตร แล้วมีคานทำด้วยไม้บัลซ่าหนา 2 มิลลิเมตร เพื่อเพิ่มความแข็งแรง

ส่วนหัวใหม่นอกจากจะแข็งแรงแน่นหนาขึ้นแล้ว ยังโปร่งโล่งระบายความร้อนมอเตอร์ได้ดีขึ้นอีกด้วย

ขอให้สนุกครับ

24 ตุลาคม 2546