เครื่องบินรุ่นที่แปด เป็นแบบ pusher เพื่อให้สะดวกในการหาใบพัด และง่ายไม่ต้องเซตเฟือง อีกทั้งยังทนทานเวลาตก มอเตอร์และใบพัดจะไม่เสียหายเพราะติดตั้งไว้สูง จึงไม่จำเป็นต้องมีขาล้อ รูปแบบจำลองมาจาก Push E-cat ของนิตยสารออนไลน์ EzoneMag ทำด้วยโฟมอัดทั้งลำ ไม่ต้องใช้ไม้บัลซ่า ปีกใช้ของรุ่นที่เจ็ด ซึ่งมีความยาว 30 นิ้ว กว้าง 6 นิ้ว พื้นที่ปีก 180 ตารางนิ้ว น้ำหนักพร้อมบินตั้งเป้าหมายไว้ไม่ให้เกิน 120 กรัม

น้ำหนักลำตัวและปีกชั่งแล้วได้ 30 กรัม

การบังคับควบคุม คิดไว้สองแนวทาง คือแนวทางแรก ควบคุมมอเตอร์และหางเสือเหมือนรุ่นเดิม ๆ หรือ แนวทางที่สอง มอเตอร์ต่อตรงกับถ่านโดยผ่านสวิตช์ และควบคุมแพนหางระดับ และหางเสือ เหมือนเครื่องบินบังคับทั่วไป

แนวทางที่สองนี้มีความเป็นไปได้มาก เพราะไม่ต้องกังวลว่ามอเตอร์หรือใบพัดจะกระแทกพื้นหากเกิดผิดพลาดขึ้น

วงจรวิทยุนำมาจากรถกระป๋องเบนซ์ตราเพชร ซึ่งถอดมาจากเครื่องบินรุ่นที่ห้าซึ่งกลายเป็นซากไปแล้ว

ถ่านชาร์จใช้จากถ่านโทรศัพท์มือถือตกรุ่น จำนวน 4 ก้อน แรงดัน 4.8 โวลต์ 750 mAH หนัก 40 กรัม ต่อคร่อมด้วยคาปาซิเตอร์ 1 ตัว เพื่อเพิ่มกระแส

มอเตอร์ ใช้มอเตอร์ติดรถกระป๋องดูก่อน หากแรงไม่พอ จะใช้มอเตอร์โมที่กินไฟประมาณ 2 ถึง 4 แอมป์ หรือมอเตอร์ Hyperdash2

21 กรกฎาคม 2545

พลังขับเคลื่อนใช้มอเตอร์ Hyperdash 2 ของทามิยา (ตอนแรกทดลองใช้มอเตอร์ติดรถกระป๋องปรากฏว่าแรงขับดันไม่พอ)

ใบพัดสามแฉกของศึกษาภัณฑ์

มอเตอร์จิ๋วบังคับหางเสือ ใช้มอเตอร์ที่ถอดออกมาจากเครื่องเล่น CD เป็นมอเตอร์ที่ขับเคลื่อนหัวอ่านเลเซอร์ น้ำหนักประมาณ 10 กรัม ฝังอยู่ภายในลำตัวโดยยื่นแกนออกมาติดกับคานไม้บัลซ่าแล้วโยงเส้นด้ายสองข้างไปดึงหางเสือ

การวางอุปกรณ์ภายในลำตัว ต้องติดตั้งอุปกรณ์ต่าง ๆ จากด้านใต้ลำตัว เนื่องจากลำตัวมีความสูง นอกจากมอเตอร์แล้ว อุปกรณ์อื่น ๆ พยายามติดตั้งด้านล่างของลำตัวเพื่อให้จุดศูนย์ถ่วงดี

เริ่มจากถ่านชาร์จ 4 ก้อน 750mAH อยู่ด้านหัวสุด ต่อมาเป็นสวิตช์ปิดเปิด วงจรภาครับ รีเลย์ มอเตอร์ใบพัดอยู่บนลำตัวใต้ชายหลังปีก และมอเตอร์จิ๋ว

กางปีก 30 นิ้ว ปีกกว้าง 6 นิ้ว ribs 2 อัน มุมยกปลายปีกถัดเข้ามาจากปลายปีกด้านละ 7 นิ้ว ยกปีกสูงข้างละ 3 นิ้ว

ความยาวลำตัว 22 นิ้ว กว้าง 1 นิ้วคงที่ตลอดหัวจรดหาง

ความสูงด้านหัว 1.5 นิ้ว ความยาวจากหัวถึงชายหน้าปีก 4 นิ้ว ความสูงจากด้านล่างลำตัวถึงชายหน้าปีก 4.3 นิ้ว ความยาวจากชายหน้าปีกถึงชายหลังปีก 6 นิ้ว ความสูงจากด้านล่างลำตัวถึงชายหลังปีก 4 นิ้ว ความยาวจากชายหลังปีกถึงปลายหาง 12 นิ้ว ความสูงของลำตัวช่วงหางตั้งแต่ชายหลังปีกถึงปลายหาง 1 นิ้ว คงที่ตลอด

แพนหางดิ่ง สูง 6 นิ้ว กว้าง 2.5 นิ้ว หางเสือ สูง 6 นิ้ว กว้าง 1.5 นิ้ว

แพนหางระดับยาว 13 นิ้ว กว้าง 4.5 นิ้ว

จุด CG อยู่บริเวณ 40 เปอร์เซ็นต์ จากชายหน้าปีก

น้ำหนักพร้อมบิน 140 กรัม (เกินกว่าที่ตั้งเป้าหมายไว้)

การควบคุม

ควบคุมมอเตอร์ และหางเสือ

เดิมใช้มอเตอร์ติดรถกระป๋อง ปรากฏว่ากำลังไม่พอ บินไม่ขึ้น จึงเปลี่ยนมาใช้ Hyperdash2 เจ้าเก่า กับถ่าน 4 ก้อน บินได้ดีมาก และมีเสถียรภาพมากกว่าเครื่องบินรุ่นที่เจ็ดมาก เนื่องจากขยายแพนหางระดับให้มีพื้นที่มากขึ้น และยืดความยาวลำตัวช่วงหางออกไปอีก 2 นิ้ว

เครื่องรุ่นนี้มีลำตัวใหญ่และสูงกว่ารุ่นก่อน ๆ ทำให้มีแรงต้านอากาศมาก นอกจากนี้ใบพัดขับดันซึ่งเป็นแบบสามใบ เส้นผ่าศูนย์กลาง 2.5 นิ้ว ต่อตรงกับมอเตอร์ไม่มีเฟือง แม้จะหมุนด้วยรอบสูงมากแต่ยังให้แรงขับดันน้อยกว่าใบพัดใหญ่ ๆ จึงบินไปได้ช้า ๆ แม้จะใช้ปีกของรุ่นที่เจ็ด แต่ความเร็วกลับช้ากว่ารุ่นที่ห้าเสียอีก รูปแบบการบินออกไปทางเครื่องร่อนเสียมากกว่า จึงบินได้ง่ายมาก

เครื่องบินรุ่นนี้ไม่มีล้อเวลาลงจอดต้องหาสนามหญ้าลงจอด หรือไม่ก็บังคับให้บินเข้าหาตัวแล้วใช้มือรับ ซึ่งสามารถทำได้ง่ายมากและไม่มีอันตรายอะไร เพราะใบพัดอยู่ข้างหลัง

แต่ถ้าพูดถึงความคล่องแคล่ว อัตราเร็วในการไต่ระดับ เทียบรุ่นที่เจ็ดไม่ได้เลย ทั้งที่รุ่นที่เจ็ดใช้ถ่านเพียง 3 ก้อนเท่านั้น

สรุปข้อดีของรุ่นที่แปด คือ บินง่าย บินช้า ใบพัดหาง่าย ไม่ต้องปวดหัวกับการทำใบพัด ทำเฟือง และเซตรอบเฟือง รูปร่างสวยงาม ทำด้วยโฟมอัดทั้งลำจึงราคาถูกมาก (โฟมอัด 1 แผ่น ทำได้ สองลำ) การติดตั้งอุปกรณ์ภายในลำตัวทำยากกว่ารุ่นอื่น ๆ เพราะลำตัวมีความสูงและแคบ แต่ถ้าขยายลำตัวให้หนากว่านี้ก็จะเกิดแรงต้านอากาศมากขึ้นอีก ใบพัดอยู่ด้านหลังทำให้ปลอดภัยมาก และเป็นแบบ push คือผลักอากาศออกไปด้านหลัง จึงหลุดยากเพราะอากาศจะดันให้ใบพัดติดกับแกนมอเตอร์ตลอดเวลา เครื่องบินลักษณะนี้จึงเหมาะมากแก่ผู้ที่เริ่มเล่น แม้ว่าส่วนลำตัวจะซับซ้อนกว่ารุ่นอื่น ๆ เพราะต้องทำแท่นรับมอเตอร์ภายในลำตัวด้วย แต่เพื่อน ๆ ที่สนใจคงสามารถทำได้ไม่ยากนัก

ถ้ามีเวลาผมจะถ่ายรูปขณะบิน และถอดแบบแปลนคร่าว ๆ ให้ด้วยครับ

22 กรกฎาคม 2545

จากการทดลองบินเครื่องบินรุ่นที่แปดประมาณสิบกว่าไฟลต์ พบว่า การใช้มอเตอร์ขับใบพัดโดยตรงนั้น กินแรงมอเตอร์มากกว่าการใช้เฟืองทดมาก ทำให้มอเตอร์ทำงานหนัก ประกอบกับลักษณะการติดตั้งมอเตอร์ภายในลำตัวทำให้การระบายอากาศไม่ดี เมื่อบินไปได้เพียงประมาณ 5 นาที ลองจับมอเตอร์ดูพบว่ามีความร้อนสูงมาก จึงสร้างช่องดูดอากาศติดเข้าที่ด้านข้างลำตัวทั้งสองข้าง เป็น scoop ดักลมเข้าไปเป่าระบายความร้อนเหมือนรถติดเทอร์โบทั้งหลายแต่ก็ช่วยอะไรได้ไม่มากนัก

จากการติดตั้งมอเตอร์ โดยไม่มีเฟืองทดรอบ ทำให้สามารถถอดสลับเปลี่ยนมอเตอร์และใบพัดได้ง่ายมาก จึงลองเอามอเตอร์โมสองสามตัวที่เก็บไว้มาเปลี่ยนแทน Hyperdash2 เพื่อดูว่าจะมีกำลังต่างกันอย่างไร

จากภาพ มอเตอร์สีดำ คือมอเตอร์ขนาด idle current 2 amp ให้กำลังขับน้อยกว่า hyperdash2 เล็กน้อย พอใช้บินได้ กินกระแสไม่มากนัก

มอเตอร์ตัวเล็กทางซ้าย เป็นมอเตอร์ทำเลียนแบบ plasma dash ของทามิยา ราคา 100 บาท คนขายบอกว่าแรงกว่าของแท้ จึงลองซื้อมา ปรากฏว่า เรี่ยวแรงก็น้อย แทบจะบินไม่ขึ้น ความร้อนก็สูง กินกระแสมหาศาล บินเสร็จถ่านร้อนจี๋ แถมน้ำหนักมากอีกต่างหาก สรุปว่า ไม่ได้เรื่อง

มอเตอร์ตัวใหญ่ คือมอเตอร์ติดรถใหญ่ (รถกระป๋องขนาด 1/16) ราคา 90 บาท เป็นมอเตอร์ขนาด 260 แรงขับสูงมากพอ ๆ กับ hyperdash2 น้ำหนักมากกว่านิดหน่อย แต่ที่แย่มาก ๆ ก็คือ brush ไม่ทนเอาเสียเลย ทดลองบินเพียง 5 นาที brush ซึ่งทำด้วยโลหะเป็นฟันส้อม ก็หลอมละลายเสียแล้ว แต่รู้สึกว่าจะมีอะไหล่ เป็น carbon brush ให้เปลี่ยนได้ ชุดละ 30 บาท

สรุปแล้วยังหามอเตอร์โมที่สู้ hyperdash2 ตัวเก่าไม่ได้สักตัว ขนาดสึกหรอไปเยอะแล้วนะเนี่ย

ขอให้สนุกครับ

22 กรกฎาคม 2545

ผมยังไม่พอใจในสมรรถนะของมอเตอร์ขับใบพัดโดยตรง เพราะกินแรงมอเตอร์มาก ในขณะที่ให้แรงขับดันน้อย ประสิทธิภาพต่ำ ทำให้มอเตอร์ร้อนเร็ว ประกอบกับคุณจ้อนและคุณ eModeler เคยแนะนำว่าในมอเตอร์เล็ก ๆ ควรใช้เฟืองขับเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพ ผมจึงนำมอเตอร์โมขนาด 2 แอมป์ที่ใช้กับเครื่องบินรุ่นที่หนึ่ง มาติดเฟืองทดขนาด 38 ต่อ 8 แล้วทำใบพัดขนาด 5 นิ้วด้วยไม้บัลซ่า ซึ่งเป็นใบพัดใหญ่ที่สุดที่ใช้ได้โดยไม่ติดลำตัวท่อนหาง

ปรากฏว่า ได้แรงขับดันสูงกว่าเดิมมากมาย กินไฟน้อยลง ทำให้มอเตอร์ไม่ร้อน และเล่นได้นานขึ้นอีก อัตราการไต่ระดับดีมาก เทียบแล้วดีกว่าใช้มอเตอร์ขับใบพัดตรงอย่างมาก

มอเตอร์ เฟือง และใบพัดไม้บัลซ่าขนาด 5 นิ้ว สังเกตว่าปลายใบยาวไปเกือบโดนลำตัวทีเดียว แต่ช่วยให้เครื่องรุ่นที่แปดบินได้อย่างมีพลัง ไต่ระดับได้สูง และประหยัดไฟมาก

ขอให้สนุกครับ

25 กรกฎาคม 2545

ถ่ายตอนเช้าตรู่ วันจันทร์ที่ 29 กรกฎาคม 2545 เวลา 6.15 นาฬิกา ที่สวนในหมู่บ้าน เครื่องบินรถกระป๋องรุ่นที่แปด ติดมอเตอร์โมขนาด 2 แอมป์ เฟืองทดรอบ ถ่าน 4 ก้อน และใบพัดไม้บัลซ่า ขนาด 5x4 นิ้ว

เหินบินรับอากาศยามเช้า

บินในแนวระดับ

หาที่ร่อนลงบนหญ้านุ่ม ๆ

เครื่องบินรุ่นที่แปดนี้ มีความคงทนมาก จากการทดสอบการบินขณะนี้ประมาณ 30 ไฟลต์ มีทั้งชนต้นไม้จัง ๆ ปีกไปเฉี่ยวยอดไม้ ทำให้หัวปักลงดินดังปึ้กกก หัวก็เลยย่นนิดหน่อย ดึง ๆ แล้วก็บินต่อได้ทันที ใบพัดไม้บัลซ่าไม่เคยหัก ไม่ว่าจะตกแรงขนาดไหน เรียกว่าชนแหลกได้ทุกอย่างครับ

สองศรีพี่น้อง เครื่องบินรถกระป๋องรุ่นที่เจ็ด และเครื่องบินรถกระป๋องรุ่นที่แปด

ใบพัดที่ใช้กับเครื่องบินกระป๋องรุ่นที่เจ็ดขณะนี้คือใบพัดไม้บัลซ่าขนาด 7x4 นิ้ว บินได้ดีสุดยอด แถมบินได้นานอีกต่างหาก

ขอให้สนุกครับ

29 กรกฎาคม 2545

การขับใบพัดแบบ pusher จะต้องสลับขั้วมอเตอร์ให้ตรงกันข้ามกับการต่อมอเตอร์แบบใบพัดอยูด้านหน้า เพื่อให้มอเตอร์หมุนสลับทิศทาง ส่วนใบพัดที่ใช้นั้น ผมใช้ใบพัดแบบเดียวกับที่ใช้ปกติ เพียงสลับด้านใบพัดที่ติดกับแกนมอเตอร์โดยเอาด้านบนใบพัดติดกับแกนมอเตอร์ ทำให้ด้านใต้ใบพัดหันออกไปทางหางเครื่องบิน

ผมลองเขียนแปลนคร่าว ๆ ให้เพื่อน ๆ ที่สนใจอาจทดลองสร้างดูนะครับ มีเฉพาะแปลนลำตัว และหาง ส่วนปีกนั้น คือปีกของรุ่นที่เจ็ดแบบความยาวปีก 30 นิ้ว ครับ

สำหรับเพื่อน ๆ ที่อยากลองสร้างก็วัดขนาดโฟมตามแบบแปลนได้เลยครับ

ขอให้สนุกครับ

31 กรกฎาคม 2545

เช้าวันที่ 3 สิงหาคม 2545 เวลา 7 นาฬิกา ผมนัดตากล้องคนเดิมไปถ่ายภาพเครื่องบินรุ่นที่เจ็ดและรุ่นที่แปดเพิ่มเติมครับ ได้รูปดี ๆ มาเยอะเหมือนกัน

เครื่องบินรุ่นที่เจ็ด ปีก 30 นิ้ว บินอยู่ใกล้คลองรังสิต คลองสี่

เครื่องบินรถกระป๋องรุ่นที่เจ็ด คราวนี้ติดปีกสปอร์ต 24 นิ้ว ครับ

บินสูงขึ้นเรื่อย ๆ

บินผ่านแสงเงินแสงทองยามอรุณรุ่ง จะเห็นว่าพื้นยังเฉอะแฉะ เพราะเมื่อคืนฝนตกหนัก

รุ่นที่เจ็ดปีก 24 นิ้ว นี้ บินได้คล่องแคล่วมาก

บินได้สูงสุดประมาณเนี้ยแหละครับ เทียบได้กับตึกสักห้าชั้น ใช้เวลาบินประมาณ 6 นาที

มาดูรุ่นที่แปดมั่ง รูปนี้บินระดับสายตาของตากล้องพอดี

บินได้ไม่ค่อยดีเท่าไรวันนี้ หัวเบาไปหน่อย จอดก่อนดีกว่า

ขอให้สนุกครับ

3 สิงหาคม 2545

เครื่องบินรุ่นที่แปดนี้มีจุดจบที่แหวกแนวกว่ารุ่นอื่น ๆ ครับ เหตุเกิดเมื่อวันที่ 4 สิงหาคม 2545 เวลา 11 นาฬิกา ครับ ผมนำเครื่องรุ่นที่แปดออกไปบินเพราะเห็นว่าวันนี้ท้องฟ้าครึ้ม ๆ แดดไม่ร้อน มีลมพัดค่อนข้างแรง แต่ผมมั่นใจในฝีมือการบังคับเครื่องบินกระป๋องของตนเอง และเห็นว่ารุ่นที่แปดนี้บังคับง่ายอยู่แล้ว และว่าจะถ่ายรูปเพิ่มอีก ก็เลยนัดตากล้องไปถ่ายรูปด้วยครับ

พอบินเข้าจริง ๆ ปรากฏว่าลมแรงมากครับ พอบินขึ้นไปได้สูงหน่อย ก็มีลมบนหอบเครื่องไปไกลแต่ยังพอควบคุมได้ ผมพยายามบังคับเครื่องกลับมาหาตัว แต่ในที่สุดก็สู้แรงลมไม่ไหว ลมพาเครื่องบินไปทางคลองรังสิต และเครื่องบินก็ลดระดับลงเรื่อย ๆ เพราะใบพัดสะดุด เป็นระยะเนื่องจากเริ่มพ้นรัศมีวิทยุ

ผลเหรอครับ ตกน้ำป๋อมแป๋ม กลายเป็นเครื่องบินน้ำไปแล้ว แต่ไม่จมนะครับ ลอยเท้งเต้งอยู่กลางคลอง ต้องขอให้ชาวบ้านแถวนั้นว่ายน้ำไปเอามาให้น่ะครับ

นี่ละครับ เครื่องบินน้ำของแท้ ตอนเอาขึ้นมานั้นมอเตอร์ใบพัดหมุนได้เองอีกตะหากโดยไม่ต้องกดรีโมท สงสัยวงจรภาครับจะเจ๊งซะแล้ว

ถ่านและวงจรเปียกน้ำทั้งหมด เอาไปตากแห้งแล้วมาลองใช้ปรากฏว่าวงจรยังใช้ได้ แต่ระยะบังคับเหลือสั้นมาก ต้องจ่อรีโมทกับสายอากาศภาครับถึงจะบังคับได้ ลองจูนคอยล์ใหม่แล้วก็ไม่ได้ผล หวั่นใจว่าต้องซื้อใหม่แล้ว คิดอีกทีอาจเป็นเพราะมีความชื้นหลงเหลืออยู่ จึงลองเอาสเปรย์ไล่ความชื้นยี่ห้อ โซแนกซ์ ฉีดจนทั่วแผง แล้วเอาผ้าเช็ดออก ลองกดรีโมทดูใหม่ อะฮ้า ระยะบังคับได้ไกลเหมือนเดิมแล้ว โล่งใจยังใช้ต่อได้

สำหรับตัวถังเครื่องบินรุ่นที่แปด และปีก เอาไปตากแห้งแล้วติดสก๊อตเทปใหม่ ก็ใช้ได้เหมือนเดิม นี่คือข้อดีของการสร้างด้วยโฟมทั้งลำครับ ตกน้ำไม่ไหล (แต่ถ้าโดนไฟละก็ไหม้เป็นจุล) แต่ผมจะไม่เอาวงจรใส่กลับไปหรอกครับ คิดว่าจะเอาเครื่องรุ่นที่แปดขึ้นคานไว้ก่อน เพราะตอนนี้มีโปรเจ็คจะทำรุ่นที่เก้า ซึ่งเป็นเครื่องบินขับไล่ P-40 ของอเมริกาสมัยสงครามโลกครั้งที่สองครับ อยากจะลองดูว่า เครื่องบินกระป๋องจะทำเป็นแบบกึ่งสเกลเครื่องบินรบปีกล่างจะบินได้ไหม ดูภาพตัวอย่างของรุ่นที่เก้าได้เลยครับ สำหรับวิธีการสร้างผมแยกเป็นบทความต่างหากครับ

ขอให้สนุกครับ

4 สิงหาคม 2545